Nu even niet 

“Sorry, ik ben er even niet. Je kunt geen boodschap achterlaten na de piep. Fijne dag.”

Dat is de tekst in mijn hoofd als iemand contact met me zoekt op vakantie. Het is het gevolg van een tijdelijke metamorfose die ik elk jaar onderga tijdens een vakantie. Van de buitenkant zie je er in eerste instantie niks van. Maar van binnen verander ik in een ‘sociale nono’. Familie, vrienden en collega’s zouden me niet herkennen. Ik heb vakantie van mijn Sociale Zelf. Die laat ik thuis. Ik praat bij voorkeur met niemand, behalve met mijn man en kinderen. Zij kennen dit van me en genieten van mijn onverdeelde aandacht.

De voornaamste reden dat ik me afsluit is dat het mijn natuurlijke neiging is om interesse te hebben in wat anderen bezighoudt. Dit werkt uitnodigend voor de ander, waardoor ik vaak al snel persoonlijk word met mensen. Ook met vreemden die ik ontmoet op vakantie. Ze vertellen me hun levensverhaal, hun issues waar ze mee worstelen of dilemma’s waar ze mee te maken hebben. Bij mij vinden ze een luisterend oor. Het hele jaar door vind ik dat fijn, ik heb er zelfs mijn werk van gemaakt als coach/trainer. Maar tijdens mijn vakantie wil ik met rust gelaten worden. Zoals een akker een tijdje braak moet liggen na de oogst, zo heb ik een paar weken per jaar behoefte aan even niet in contact zijn met andere mensen dan mijn gezin.
Dus knik ik op de camping in het voorbijgaan met enigszins gebogen hoofd naar een ‘buurvrouw’ en vermijd ik zoveel mogelijk oogcontact met andere vakantiegangers. Dat bevordert het ‘geen contact hebben’ behoorlijk, kan ik je zeggen.

Maar eenmaal weer thuis heb ik na deze periode van ‘sociale retraite’ genoeg aan de ‘binnenkant van mijn ogen gezien’ en sta ik weer helemaal open voor anderen. Het mag weer gaan gebeuren en ik kan niet wachten op nieuwe mooie gesprekken en ontmoetingen.

Dus sinds een paar weken stel ik je weer vragen en wil ik alles van je weten. So be aware…

Hoe zit het met jou? Lig jij ook weleens braak?

Advertenties