Het is donker onder de vuurtoren 

Het is half acht ’s ochtends en spitsuur. Altijd weer een uitdaging om de kinderen gewassen en gestreken op tijd op school te krijgen. In deze hectiek vraagt mijn dochter: “Mama, waar ligt mijn gymtas?” Waarop ik geërgerd reageer dat ik dat niet weet. Mijn dochter trekt haar wenkbrauw op en vraagt waarom ik zo streng doe.

Gehaast zeg ik dat ik gestresst ben omdat ik zo meteen een training ga geven, en daar nog vanalles voor moet regelen. “Waar gaat de training over?” Afwezig antwoord ik: “Over verminderen van stress.” Waarop zij verbaasd antwoordt: “Maar mama, dat kan helemaal niet, je hebt zelf stress! Hoe kun je er dan les in geven?”

“Oeps…”, denk ik.

Eenmaal beneden gekomen ben ik mijn autosleutels kwijt en dreigen we te laat op school te komen. Normaal gesproken is dit hèt recept voor nog meer stress. Maar nu denk ik:“Practice what you preache! Pas zelf je eigen training toe en blijf kalm. Dus rustig ademhalen en bedenken: ‘Wat is het ergste wat er kan gebeuren? Dat we te laat zijn. Nou en?”

Ik laat het los en zoek samen met de kinderen rustig naar mijn sleutels. Natuurlijk zitten ze gewoon in mijn tas, in alle haast niet goed gekeken. Eind van het liedje is dat ik, met gepaste trots op mezelf, de kinderen en tassen inlaadt en we op tijd op school zijn.

Laat maar komen die training. Aan inlevensvermogen van mijn kant geen gebrek. Voor mij is de training nu al geslaagd!

Advertenties